“Ik kijk uit naar de dag dat Lola een papakindje wordt!” Hoog tijd voor een gesprek over papflessen, luiers en het vaderinstinct.
Tom, jij bent vorig jaar papa geworden van Lola. Hoe ervaar je het vaderschap tot nu toe?
Super, Lola is bijna één jaar en de communicatie verloopt beter en beter. Papa worden, het is een soort groeiproces, meer dan voor de moeder. Voor de papa is het in het begin wat toekijken en leren. Je kind is er elke dag en je moet er elke dag voor zorgen. Ik moet zeggen dat mijn vriendin dat uitstekend doet. Ik doe ook mijn best natuurlijk, maar voor een vrouw is het iets natuurlijker dan voor een man, dat is al duizenden jaren zo.
Ben je een betrokken papa?
Ik probeer dat toch te zijn in de mate van het mogelijke. Lola is tot hier toe altijd zeer rustig geweest ’s nachts. We mogen niet klagen! Het hangt er ook vanaf hoe je je kind benadert. Als je te bezorgd bent, dan voelt je kind dat ook en dan gaat ze automatisch beginnen huilen ’s nachts. Op het gebied van luiers, papflessen en dergelijke heb ik in het begin wel wat geholpen, maar mijn vriendin doet dat heel goed en doet het liever dan mij, dus waarom zou ik die taken niet aan haar overlaten?
Probeer je ondanks je drukke job als sportjournalist toch genoeg tijd vrij te maken voor je dochter?
Natuurlijk, ik doe wat ik kan. Maar we leven in zo’n drukke maatschappij, de druk op de mens wordt alsmaar hoger en hoger. We moeten werken, ons af en toe wat ontspannen, tijd maken voor elkaar en ondertussen nog sms-en, e-mails beantwoorden en bellen, dus dat is allemaal niet simpel. Vroeger was de vrouw huisvrouw en zorgde zij voor de kinderen, maar dat is nu niet meer zo.
“Hopelijk word ik een even goede papa als mijn eigen papa”
Heb je veel opgestoken van je eigen vader?
Ja en dat doe ik nog altijd. En ook van mijn moeder. Ik begin nu pas te beseffen wat zij allemaal voor mij gedaan hebben. Hopelijk word ik een even goede papa als mijn eigen papa. Een kind brengt de familie ook dichter bij elkaar. Het is leuk om te zien hoe mijn ouders kunnen genieten van hun kleinkind. Ik kan iedereen de raad geven zo vroeg mogelijk aan kinderen te beginnen. Een kind is ook een mirakel, als je ziet hoe het evolueert op een paar maanden tijd. De natuur is iets fenomenaals!
Is Lola een echt papakindje?
Ik denk dat ze meer een mamakindje is, soms legt ze haar hoofdje al eens tegen mij aan, maar mijn vriendin is closer met Lola, dat gaat dan weer over dat moederinstinct hé. Naar het schijnt verandert het vrij snel, een dochter wordt naarmate ze ouder wordt meer aanhankelijk aan haar papa uit bescherming. Ik kijk er wel naar uit.
“Ik ga nu al sporten met Lola, we gaan samen naar de zwemles”
Kijk je er als sportjournalist naar uit later met je dochter te kunnen sporten?
Ik wil Lola niet pushen, ze mag balletdanseres worden of tennisster zoals haar mama. Wil ze geen sport doen, dan zou ik dat toch spijtig vinden. Ik ga nu al met haar naar de zwemles. Maar er zijn geen verplichtingen, we laten alles open. Ze volgt nu ook al muzieklessen, dus misschien is ze wel heel muzikaal? Ik steun haar in alles!
Vind jij jezelf een superpapa?
Dat is een moeilijke vraag! Tot nu toe heb ik de taken die ze van mij verwacht hebben altijd goed volbracht. In mijn verbeelding kan ik al een superpapa zijn, maar concreet is daar meer voor nodig dan deze 9 maanden. Superpapa word je wanneer je je kind waarden kunt meegeven, maar nu is er nog te weinig communicatie. Ik heb dus nog niet het gevoel dat ik een Superpapa ben, ik wil er wel één worden, maar het is nog wat te vroeg om dat nu al vast te stellen.
Tekst: Lobke Gielkens // Foto’s: Bart Grietens
Meer bekende superpapa's? Klik hier