Of hij ook een superpapa is, dat gingen we hem zelf vragen. Een gesprek over het jonge vaderschap, vieze luiers en papflesjes.
Je bent onlangs papa geworden van je zoontje Bo, hoe ervaar je het vaderschap tot nu toe?
Zeer goed, ik ben er zot van, maar dat is normaal zeker? Sinds twee weken gaat Bo naar onze onthaalmoeder, de eerste dag had ik het enorm moeilijk om hem af te zetten, ik heb er echt traantjes voor gelaten. Spijtig genoeg moet hij gaan naar de onthaalmoeder, want ik ga nog koersen en Kelly gaat uit werken.
Heb je zin gekregen in meer kindjes?
Kelly en ik hebben altijd gesproken over twee kindjes, maar toen we Bo kregen was één kindje wel genoeg. Nu beginnen we toch weer wat te twijfelen. Je staat er niet bij stil, maar een kind gooit heel je leven overhoop hé. Je kind beslist wanneer het moet eten, wanneer het een andere luier nodig heeft, je kind bepaalt plots je hele leven hé!
Heeft het vaderschap je veranderd als persoon?
Ik ben zeer graag thuis, maar dat was vroeger ook al. Het heeft wel mijn verantwoordelijkheidszin veranderd. Toen ik in het begin ging koersen, was ik echt wel heel voorzichtig. Ik ga gewoon proberen om een goede papa te zijn en Bo zal het mij binnen twintig jaar zelf wel vertellen of het goed was of niet. Ik ga mijn best doen!
Heb je het gevoel dat je een deel van je vrijheid kwijt bent?
In het begin wel ja. Het is niet zo dat ik heel veel wegging, maar het was wel aanpassen aan de grote verandering. Maar nu ben ik er zo gelukkig mee, ik kijk er naar uit om naar huis te komen en ik sta ’s morgens eens zo graag op. De liefde die je voelt voor zo’n baby’tje kan je met niets of niemand anders vergelijken.
Welke waarden wil je aan Bo meegeven in het leven?
Hij moet vooral met zijn twee voetjes op de grond blijven staan. Daarnaast ga ik proberen om hem redelijk vrij te laten, maar hij zal de regels in huis wel moeten respecteren. Hij moet beleefd zijn, maar hij mag zichzelf zijn. Ik wil ook proberen om hem zoveel mogelijk zijn eigen weg te laten gaan, ik wil hem zeker niet pushen om iets te doen.
Kleine sporter
Mag hij van jou een tweede Filip Meirhaeghe worden?
Liefst niet. Hij moet dat zelf weten hé. Wanneer hij opgroeit, zal ik zelf al veel minder in de koerswereld zitten. Maar als hij voetballer wil worden, mag hij dat ook. Ik zou het wel tof vinden dat hij een sportieve kerel wordt, maar hij moet zeker geen topsporter worden. Ik zal hem steunen in alles wat hij wil bereiken en doen. Zelf kom ik ook niet uit een koersfamilie, de meeste familieleden doen zelfs geen sport. Bij mij is dat ook heel toevallig gekomen. Dus zelfs als Bo ballet wil doen, mag hij dat doen van mij!
“De liefde die je voelt voor zo’n kleintje, kan je met niets of niemand vergelijken. Zalig gewoon!"
Vind je het belangrijk om veel tijd door te brengen met Bo?
Absoluut! Bo zal zeker en vast eens voor televisie mogen zitten, maar dat hoeft zeker geen hele dag te zijn. Ik zou niet willen dat Bo 18 jaar wordt en dat ik tot het besef kom van: ‘Hey, mijn zoon is al 18, wat is er gebeurd?’.
Vieze luiers
Hoe verdelen jullie de zorgtaken over Bo, ben je vies van vuile luiers?
Ik heb liever dat hij niet gekakt heeft als ik hem moet verversen, maar ik doe dat zonder problemen en ben er niet vies van. Je moet een beetje geluk hebben hé, soms heeft hij gewoon pipi gedaan dus dan valt het mee hé (lacht). Ik geef Bo ook zijn flesje en ik doe alles wat er moet gebeuren. Kelly doet wel het meeste, maar ik kan mijn plan trekken als het moet.
Is Bo een papakindje?
Moeilijk te zeggen nu. Het is een manneke dus het zal wel een mamakindje worden hé?
Bestaat er voor jou zoiets als het vaderinstinct?
Absoluut, vanaf het ogenblik dat je vader wordt, komt dat vadergevoel automatisch. Toen we net uit het ziekenhuis kwamen, was ik al bang om hem met de auto te vervoeren, zo’n klein <i> prutske <i> dat hij was. Je bent zo bang dat je iets verkeerd zou doen hé, de bezorgdheid van de jonge papa zeker (lacht)?